Gojushiho to jedna z najbardziej wymagających form karate Shotokan, znana na Okinawie jako Useishi. Formę tę zawdzięczamy mistrzowi Sokon Matsumura, choć nie jest pewne, czy przywiózł ją z podróży do Chin, czy też kata było jego ostatnim arcydziełem, połączeniem wszystkich jego umiejętności i wiedzy.

Gojushiho jest tłumaczone po prostu jako „pięćdziesiąt cztery kroki”, co odnosi się do liczby ruchów w oryginalnym przekazie kata. W pewnym momencie Gichin Funakoshi próbował zmienić nazwę kata na Hotaku, co dosłownie oznacza „dzięcioł”, ze względu na rodzaj i częstotliwość technik znalezionych w kata.
Bez względu na nieznane powody nazwa Hotaku nigdy nie została zaakceptowana.
Anko Itosu (student Matsumury) jest prawdopodobnie tym, który stworzył dwie wersje kata, wersję Dai (dużą) i Sho (małą). Obie są bardzo zaawansowane i długie.

W przeciwieństwie do innych „form drugiej edycji Itosu” (BassaiKanku), w których całkowicie nowe kata zostało opracowane przy użyciu wcześniejszych kata jako modelu, dwa kata Gojushiho są najprawdopodobniej dwiema różnymi odmianami tego samego kata. Obie formy zaczynają się od mizu nagare uraken kamae, eleganckiej postawy demonstrującej zdaniem japońskich mistrzów łaskę i determinację.
Obie formy bazują głównie na użyciu palców jako broni, stąd adepci powinni zaznajomić się z mapą wrażliwych punktów na ciele człowieka.

Gojushiho Sho (五十 四方 小) – biorąc pod uwagę nazwy można by oczekiwać, że Gojushiho Sho nie będzie aż tak złożone i skomplikowane co jego „duży” odpowiednik Gojushiho Dai.
Tymczasem to właśnie Gojushiho Sho ma większą ramę i jest nieco trudniejsze do wykonania. Wydaje się prawie, że nazwy tych dwóch kata powinny zostać odwrócone. Mówi się, że zostały celowo zmienione dziesiątki lat temu z powodów politycznych. W każdym razie, zgodnie ze zrewidowanym stanowiskiem JKA, Gojushiho Sho obecnie ma mniej ruchów i może zostać oficjalnie sklasyfikowany jako wersja mniejsza.

Znakiem rozpoznawczym Gojushiho Sho jest zestaw ruchów ryuun (płynące chmury) składający się z ryuun no uke, a następnie haishu osae uke / shuto gedan barai i kończący się potrójnym shihon tate nukite. Głównym celem jest wykonać ryuun no uke tak płynnie i z gracją, jak to tylko możliwe, oraz szybko i ostro obrócić techniki nukite. W Gojushiho Sho to włócznia (nukite) króluje, choć znajdują się tu również techniki z mieczem (shuto).

Gojushiho Dai (五十 四方 大) – to z kolei jedno z najchętniej wybieranych do prezentacji na zawodach, a przy okazji najdłuższe kata z sylabariusza Shotokan. Uplasował się na pierwszym miejscu pokonując Gojushiho Sho (i Kanku Dai) dwoma ruchami. Można to w zasadzie wyjaśnić włączeniem dwóch technik, które nie występują w Gojushiho Sho: koko sukui uke / tsukidashiwashide. Szpony orła są precyzyjnym atakiem wykorzystującym wszystkie pięć koniuszków palców ściśniętych razem w kształt dzioba ptaka, aby uderzyć w punkty witalne przeciwnika. To jedyne kata, w którym występuje washide.

Gojushiho Dai ma mniejszą ramę niż bliźniak, głównie ze względu na zestaw technik kitsutsuki no kamae, keito nagashi ukeotoshi ippon nukite. Blok ryuun no uke został zastąpiony przez mniejszy, zakrzywiony keito uke, długa shihon tate nukite wymieniona na krótszą otoshi ippon nukite natomiast duże zenkutsu dachikokutsu dachi zostały zastąpione przez mniejsze neko ashi dachi.

Warto wspomnieć, że Gojushiho Dai ma więcej technik wykonanych w neko ashi dachi niż jakiekolwiek inne kata Shotokan. Razem z Unsu jest jedną z dwóch form, które w ogóle nie zawierają technik wykonywanych w kokutsu dachi (z wyjątkiem oczywiście Tekki). To może okazać się trudne dla karateków, którzy na ogół praktykują kokutsu dachi w znacznie większym stopniu, często zaniedbując praktykę neko ashi dachi.

#karate #gojushiho #kata