Kanku jest jednym z najważniejszych kata w sylabusie karate shotokan. Przez niektórych uważane za stratę czasu. Zupełnie błędne przekonanie.

Poprzednia nazwa Kushanku, nawiązywała prawdopodobnie do nazwiska Kung Siang Chun, eksperta kung fu.
Obecna nazwa tłumaczona jest jako  „spojrzenie w niebo”. Pochodzi od bardzo charakterystycznej sekwencji pierwszych ruchów formy, w której mistrzowie upatrują się znaczenia symbolicznego. Otóż zdaniem Japończyków pierwsze ruchy reprezentują skromność i pokorę w karate.

Jak twierdzi sensei Masaya Kohama: powinniśmy umieścić nasze karate w kontekście świata i patrzeć w niebo. Wtedy dostrzeżemy jak mali jesteśmy w stosunku do reszty świata.  To nas nauczy pokory i pod wieloma względami zrodzi wyobrażenie, że jesteśmy na zawsze studentami, nie tylko karate, ale i świata.

Wielu psychologów przeanalizowało sekwencję unoszenia rąk, z głową podążającą za małym trójkątnym kształtem utworzonym przez położenie dłoni. Sugerowali, że skupianie uwagi przez ten kształt umożliwia zablokowanie bałaganu i zobaczenie świata, siebie i karate, takimi, jakimi są naprawdę.

Kanku Dai (観空大) – jedno z najdłuższych kata. Uważane przez niektórych za połączenie kata HeianTekki, ze względu na występowanie technik, które adepci znają już z tych form. Jest to jednak niezależnie utworzona, bardzo energiczna forma, obejmująca techniki skoków, spadania i wirowania. Mówi się, że to ulubione kata mistrza Gichin Funakoshi. Było często wykorzystywane w jego demonstracjach, które wykonywał w swojej misji popularyzacji karate w Japonii. Stwierdził, że to właśnie ta forma, zawiera wszystkie istotne elementy sztuki walki jaką jest karate.

Forma ta, ma za zadanie nauczyć radzenia sobie z wieloma atakami wyprowadzanymi przez przeciwników z różnych kierunków (czterech lub nawet ośmiu). Mimo, że kata preferuje użycie shuto uchi, oferuje także dwie wyjątkowe kombinacje: ura zuki, ude tate fuse oraz gedan uke / furiage. Bardzo trudne skoki nidan geri są po raz pierwszy praktykowane w tym kata. Kanku Dai ma wiele wysokich i niskich technik, wymagających pewnej elastyczności. To bardzo dynamiczne kata, które musi być wykonywane z pewną dozą wdzięku.

Kanku Sho (観空小) – mniejsza i bardziej zaawansowana wersja Kanku Dai. W karate shotokan istnieją trzy kata, które mają dwie wersje: Kanku, BassaiGojushiho. Każda z nich ma wersję Sho (małą) i wersję Dai (dużą), przy czym forma Dai zwykle jest tą z większą ramą i większą liczbą ruchów.
Uważa się, że za te drugie wydania odpowiada Yasutsune Itosu. Użył Kanku jako modelu dla nowszego Kanku Sho, tworząc w ten sposób dwie formy kata, z których każda ma podobny embusen i wzór ruchów.

Chociaż krótsze kata, Kanku Sho jest dość wyczerpujące, wymaga większego poziomu sprawności, zwłaszcza jeśli musi być wykonywane wielokrotnie. Jest to jedno z bardziej akrobatycznych kata, jakie można znaleźć w karate shotokan, łącznie dwiema technikami skoku, które są bardzo trudne dla przeciętnego ucznia karate.
Pierwszy skok jest podobny do skoku znalezionego w Empi (kaiten tobi), z tym wyjątkiem, że skok powinien być wykonywany w miejscu, zamiast poruszać się do tyłu. Drugi skok, podobny do tego znalezionego w Unsu (choć łatwiejszy), to skaczący wirujący sierp. Jak większość rzeczy, te skoki stają się łatwiejsze dzięki praktyce, ale oczywiście stają się coraz trudniejsze wraz z wiekiem. Jako takie, Kanku Sho jest zwykle preferowanym kata młodszych i bardziej sportowych czarnych pasów.

Chociaż wiele technik Kanku Sho można znaleźć w innych kata, jest to jedyne kata demonstrujące tsukami uke z drugą ręką chwytającą swój własny nadgarstek (kaeshi dori), zapewniający zaawansowaną aplikację blokującą nadgarstek (kote kudaki). Ostatnim punktem dotyczącym Kanku Sho było pewne nieporozumienie co do tego, kiedy krzyczeć kiai. Na początku zostały zgłoszone w ruchach 6, 28, 29 i 48. Jednak zgodnie z dzisiejszymi standardami JKA, kiai wykonuje się przy ruchach  6 i  48.

Myślę, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko życzyć Wam więcej okazji do spoglądania w niebo.

#karate #kankudai #kankusho #spójrzwniebo